Impreza miała miejsce na terenie należącym do ośrodka szkoleniowo-rekreacyjnego Dwór Franciszków. Swoim patronatem objął ją burmistrz Tłuszcza Paweł Bednarczyk. Organizatorzy, czyli pracownicy Hotelu Batory i Dworu Franciszków, przygotowali dla uczestników wiele atrakcji. Dorośli mogli znaleźć odpowiednią dla siebie rozrywkę – na przykład przejechać się terenówką. Była to jazda ekstremalna, przez pagórki i błotne jezioro. Młodszych zabawiali clowni na szczudłach. Dzieci mogły pod okiem rodziców pobawić się na karuzeli albo skorzystać z malowania buzi. Przez cały czas grała muzyka, zachęcając do tańca. Dla wszystkich przybyłych bliźniaków zostały przygotowane konkursy. Po uśmiechach dzieci można było wnioskować, że świetnie się bawią.

Nie była to pierwsza tego typu impreza. Właściciel Hotelu Batory ma synów-bliźniaków i z to z okazji ich urodzin postanowił ogłosić „Dzień Bliźniaka”. Dzięki temu mieszkańcy naszej gminy mogą zabrać na zabawę całe rodziny i, korzystając z atrakcji, oderwać się trochę od codzienności.

• Monika Godlewska, Martyna Sobczak

Termin beatyfikacji nie był przypadkowy. W tym roku pierwszy maja to Niedziela Miłosierdzia Bożego – święto, które ustanowił sam Jan Paweł II, obchodzone w drugą niedzielę po Wielkanocy. Wierni zjawili się w miejscach szczególnie ważnych dla błogosławionego Polaka: Rzymie, Krakowie, Warszawie, Wadowicach. Kto nie dał rady tam być, oglądał relację w telewizji. Były tłum, okrzyki, a jednoczesne skupienie i powaga. Odczuwało się to nawet w telewizyjnym przekazie, czego obie doświadczyłyśmy, oglądając to ważne wydarzenie.

Na placu św. Piotra spośród flag trzymanych przez przybyłych z różnych zakątków świata wyróżniały się te biało-czerwone. Zaskakiwał niezwykle podniosły nastrój, a także solidarność i jedność panująca w tym dniu wśród rodaków Jana Pawła II. Jeden z uczestników uroczystości na placu św. Piotra powiedział: –  Zaskoczyło mnie ogromne poświęcenie przybyłych Polaków. Pielgrzym jest jak żołnierz – musi być gotów na wszystko, na złe warunki, pogodę.

Na miejscu, w którym odbywała się uroczystość, nie zabrakło również pielgrzymów z naszych okolic. Każdy z nich pojechał z własnymi intencjami. Piotr, jeden z uczestników uroczystości, mówił o swojej podróży: – Nie udało mi się pojechać do Rzymu na spotkanie z papieżem za jego życia. Teraz była jedna z ostatnich okazji na spotkanie z nim. Z pewnością dużo ludzi śledziło to wydarzenie w telewizji, jednak zupełnie inaczej można było to przeżyć tam, na miejscu.

Z takim wyjazdem wiązały się również obawy i oczekiwania, które zdradziła nam  Karolina, mieszkanka Tłuszcza, uczestnicząca w uroczystości beatyfikacji: – Bałam się przede wszystkim podróży i  tego, że Watykan to jednak obcy kraj. Odczuwałam strach przed jazdą autokarem i obawę, że nie zdążymy na czas z powodu korków. Ale żadna z obaw się nie sprawdziła, chociaż momentami było ciężko. W nocy przed beatyfikacją nie udało mi się przespać nawet godziny z powodu ogromnego tłumu ludzi, ale było warto. Jestem tylko trochę rozczarowana tym, ze nie udało mi sie pomodlić przed trumną Jana Pawła II, gdyż kolejnego dnia plac Świętego Piotra był juz zamknięty. Ale mimo to ten wyjazd był niesamowitym przeżyciem, które na długo zapamiętam.

Był to naprawdę wielki dzień i równie wielkie przeżycie dla wielu ludzi. Jan Paweł II podbił serca nie tylko wiernych. Kasia, również mieszkanka naszej gminy, także ceniła bardzo naszego wielkiego rodaka: – Choć jestem osobą niewierzącą, papież Polak jest dla mnie jednym z większych autorytetów. To w pewien sposób ideał człowieka, zaimponowała mi jego postawa życiowa. Był uczestnikiem wielu wydarzeń historyczno-politycznych, które odegrały ważne role w naszych czasach. Jest to „papież mediów”, ponieważ jako pierwszy pozwolił zwykłym ludziom przez telewizję czy inne środki masowego przekazu wejść w życie Watykanu. Jego życie ilustruje sentencję, którą ludzie powinni się kierować: ciężką pracą i dobrocią względem innych, można zajść bardzo daleko.

Jan Paweł II – człowiek wielki przez swoją mądrość, ale i skromność. Czy ktoś jeszcze będzie w stanie zjednać tylu ludzi, nawet o skrajnych przekonaniach i poglądach?

• Olga Kielak, Aleksandra Laskowska

Na początku spotkania przybyłych powitała rektor Uniwersytetu – pani Katarzyna Rostek, po czym przedstawiła zgromadzonym gościa, który zanim przeszedł do właściwego wykładu, opowiedział o swojej przygodzie z telewizją. Następnie mówił o ogrodowych chwastach, zwracając uwagę na ich dobroczynne działanie. Niektóre z nich określił wskaźnikami – bo wskazują np. żyzną glebę, inne polecał jako składnik nawozu. Przedstawił wybiórczy przegląd roślin uprawianych w ogrodach.

Wykład na temat ogrodnictwa wzbudził szczególne zainteresowanie damskiej części publiczności. Panie, wykorzystując obecność specjalisty, zadały szereg pytań. Czuksanow chętnie na nie odpowiadał i doradzał, m.in. jak należy pozbyć się ogrodowych szkodników.

Ten dzień był szczególnym dla gościa Uniwersytetu, bo to w Tłuszczu miała miejsce premiera jego najnowszej książki pt. „Zapytaj ogrodnika”. Po wykładzie można było zakupić tę publikację oraz inne książki autora. Słuchacze mieli też okazję zakupić rośliny do swojego ogrodu – przed Centrum Kultury odbył się kiermasz ogrodniczy, przygotowany przez firmę „Eko-Park” z Wólki Kozłowskiej.

• Monika Godlewska

Oprawa meczowa to widowisko choreograficzne na trybunach stadionu (najczęściej piłkarskiego) oraz chóralne i melodyjne śpiewy dopingujące drużynę. Od niedawna takie właśnie pokazy możemy oglądać na stadionie TKS Bóbr.

Pogodna sobota na stadionie piłkarskim przy ulicy Polnej w Tłuszczu. Zawodnicy naszego klubu wychodzą na murawę. Zaraz rozpocznie się kolejny mecz piłkarskiej A klasy. Na trybunach kibice. Nagle z jednego sektora na dany znak podnoszą się dłonie trzymające żółte i zielone arkusze folii. Słychać śpiew zagrzewający piłkarzy do walki. Tak sympatycy klubu rozpoczęli oprawę meczu.

- Zanim zaczęliśmy, na trybunach nie działo się zbyt wiele. Chcieliśmy to zmienić – opowiada prowadzący doping Konrad Suchocki. – Bo doping to nie wyzwiska pod adresem sędziego. Naszym celem było stworzenie widowiska, dzięki któremu atrakcją będzie nie tylko sam mecz, ale także to, co dzieje się na trybunach.

- Wydaje mi się, że ludzie, którzy przychodzą na stadion, są zadowoleni z tego, co tutaj robimy – dodaje Hubert Suchenek, jeden z organizatorów dopingu. – Na pewno jest nas więcej na trybunach niż, na przykład, w poprzednim sezonie. I coraz więcej chętnych zgłasza się do pomocy w przygotowywaniu opraw.

Pytani, czy ich działania wpływają na grę piłkarzy, kibice odpowiadają: – Mamy wrażenie, że drużyny przyjezdne nasz doping motywuje, a nasi piłkarze są trochę przestraszeni tym, co dzieje się na trybunach. Jednak mamy nadzieję, że ta sytuacja się zmieni.

Marzeniem organizatorów dopingu jest możliwość rozwinięcia skrzydeł. – Dużą szansą byłby awans Bobrów do ligi okręgowej – mówi Suchocki. – Wtedy mielibyśmy więcej okazji do wyjazdów, moglibyśmy się pokazać. Mamy stadion, którego nie powstydziłby się nawet trzecioligowy klub, i chcielibyśmy go wykorzystać.

Moi rozmówcy są świadomi złej prasy, jaką mają kibice w Polsce, jednak swoimi działaniami chcą pokazać, że to „kibol” to krzywdzący stereotyp. – Jeżeli komuś kibic kojarzy się z chuliganem, powinien przyjść tutaj i przekonać się na własne oczy, czy to prawda – mówi Suchenek. – Jestem pewien, że na naszym tłuszczańskim stadionie można czuć się bezpiecznie.

Obecnie w przygotowywaniu opraw uczestniczy około siedemdziesięciu osób. Większość z nich stanowią gimnazjaliści i licealiści.

- Nie ukrywamy jednak – podkreśla Suchocki – że chcielibyśmy mieć też kilka starszych osób, które będą nam w stanie pomóc w sprawach organizacyjnych. Naszym marzeniem jest to, by na meczach trybuny stadionu były w większości pełne. Czy jest to możliwe? Czas pokaże.

• Arkadiusz Przybysz

Bartek*: W zeszłym roku chodził ze mną do klasy chłopak, który był lekko upośledzony, i był przez to przez innych kolegów nękany. Dokuczali mu, na lekcji rzucali w niego przedmiotami itp. Po prostu nie dawali mu żyć, aż w końcu chłopak nie wytrzymał i przeniósł się do szkoły w Wołominie. W nowej szkole miał opisać swoje życie – jak mu się wiodło w poprzedniej. To opisał. Zrobił coś w rodzaju harmonogramu, w którym zaznaczał każdego miesiąca jak się czuł, jakie miał myśli. I okazało się, że pod koniec miał nawet myśli samobójcze. To był szczególny przypadek, który pamiętam. Poza tym wiele razy widziałem bójki przed szkołą, ale z reguły nikt na to nie zwracał uwagi.

Tak właściwie to wszystko zaczyna się w klasach gimnazjalnych. Starsi nękają młodszych. Jeżeli jeden nęka mnie, to ja będę nękał drugiego. Tworzą się grupy.

To jest jakaś „fala”?

No, może nie. To było raczej w gimnazjum. W liceum tak się nie robi. Ludzie już są bardziej dorośli. Ale nieraz widziałem w toaletach np. pisanie po rękach – ale to raczej dla zabawy.

Z gimnazjum pamiętam grupę kilku chłopców, którzy brali jednego kolegę na bok, szarpali, popychali, uderzali paletką do ping-ponga, bili się na tych stołach. Ja tych czasów gimnazjalnych to w ogóle nie lubię wspominać. To był w zasadzie najgorszy okres w moim życiu. Teraz, w liceum, to jest raczej nękanie psychiczne.

A w jaki sposób to nękanie psychiczne się objawia?

Głównie wyzwiska, przezywanie rodziców. Np. wyzywanie od alkoholików. A rodziców się przecież nie wybiera. Wiele razy słyszę: Twoja stara to to czy tamto. To nawet śmieszne nie jest. Teraz to nie jest tak jak w gimnazjum, że podchodzą, popychają, biją, kopią. To psychiczne znęcanie sprawia, że ofiara czuje się gorsza i w to rzeczywiście wierzy. Co czasami doprowadza do tragedii. Pamiętam jeszcze sytuację, gdy jeden z uczniów dokuczał koledze z klasy z powodu ubioru.

A co było nie tak z tym ubiorem?

Nie da się tego określić. Moim zdaniem nie było w ubiorze nic nienormalnego. Dokuczającemu nie podobało się, jak nękany zachowuje na lekcji, nazywał go frajerem. Szukał po prostu zaczepki.

Koledzy w jakiś sposób reagują na takie sytuacje?

To zależy. Jeśli osoba nękana odpowiada na zaczepki, to oczywiście, że będzie reakcja. Ale na ogół bardzo rzadko to występuje. Jeżeli osoba jest lubiana, to staramy się interweniować, ale do nauczycieli z tym nie chodzimy. Staramy się przemówić takiej nękającej osobie do rozsądku, że nie dość, że ona ucierpi, to jeszcze może cała klasa oberwać.

A czy ty nie bałbyś się stanąć w obronie ofiary? Zaoferować jej pomoc?

Zawsze można spróbować podejść, porozmawiać. Ale to zależy zawsze od tej nękanej osoby. Jeżeli ona chce, abyś jej pomógł, to można to załatwić, ale jeżeli ona tego nie chce – to praktycznie nie masz nic do zrobienia. Chyba, że w przypadku przemocy fizycznej trzeba ją obronić, gdy ją inni atakują. Ta osoba musi chcieć, aby można było jej pomóc. Uważam, że powinna najpierw sama poprosić o taką pomoc. Tak łatwo nie jest – podejdziesz i spytasz: czy chcesz pomocy? Po prostu ona powie, że nie. Boi się, ze zostanie odebrana jako mięczak, donosiciel.

Rozumiem, że taka osoba jest zdana sama na siebie?

Czasami takie osoby chodzą do nauczyciela. Jednak najczęściej widzę, że gdy grupka podchodzi, naśmiewa się, to ofiara po prostu siedzi skulona. Ja w takich sytuacjach nie wiedziałbym nawet, jak się z taką osobą porozumieć. Akurat ja mam wychowawczynię, która stara się dostrzegać takie sytuacje. Chociaż moja klasa jest na ogół spokojna. A w innych różnie bywa. To są trudne sytuacje. Niektórzy widzą, co się dzieje, i nie reagują, inni zauważają, ale ich to w ogóle nie interesuje. A ofiara również nie podejdzie, nie prosi o pomoc.

Z czego według ciebie ta agresja wynika? Dlaczego sprawcy przemocy tak się zachowują?

Nie wiem, jaka jest przyczyna. Może te osoby mają jakieś problemy w domu i wyżywają się na innych. Te głupie docinki – to się wzięło głównie z internetu. Używają takiego języka, bo myślą, że tworzą fajną grupę. Żeby się pokazać, dowartościować.

Jeżeli na początku jesteś odrzucony przez taką grupę, to chcesz się w nią wtopić, wejść w nią. Wtedy próbujesz wszystkich możliwości. Dajesz np. ściągać lub zachowujesz się jak oni, nękasz innych. Tak to właśnie działa. To się samo nakręca. Później czujesz się psychicznie zniszczony, i tak jak ten kolega – przenosisz się do innej szkoły.

A powiedz mi, czy na lekcjach wychowawczych poruszany jest temat takiej agresji?

Tak, jest poruszany. W tamtym roku szczególnie, przy okazji tego kolegi, o którym wspomniałem na początku. Wychowawczyni rozmawiała z nami dyskretnie, podczas jego nieobecności. Próbowała rozwiązać ten problem. Wpajała nam, że człowieka nie ocenia się po wyglądzie. Ale uważam, że takich rozmów powinno być więcej. Nie tylko z wychowawcą, ale również z pedagogiem.

Czy chciałbyś, żeby było więcej zajęć z psychologami? Chciałbyś dowiedzieć się, jak się zachować w trudnej sytuacji, jak sobie wzajemnie pomóc?

Takie tematy powinny być często poruszane. Żeby klasa miała szansę otwarcie ze sobą podyskutować o swoich problemach i skorzystać z rad doświadczonej osoby. Powinny być regularne spotkania z psychologiem. U nas jest pedagog, ale tak naprawdę nikt się do niego nie zgłasza – jakby każdy się go bał. Nauczyciele czasami wysyłają uczniów. Ale taka osoba, która jest nękana, sama nie pójdzie, bo się po prostu boi.

Wolałbyś, żeby to pedagog przyszedł do ciebie, a nie czekał na twoją inicjatywę?

Wiadomo, że taki nękany uczeń czułby się wtedy bezpieczniej. Wiedziałby, że nie jest sam. 

Co byś poradził osobie, która ma kłopoty z kolegami?

Najlepiej nie reagować na zaczepki. Nie zwracać uwagi na to, co mówią, i nie brać sobie tego do serca. Jak będziesz ich lekceważyć, to w końcu im się znudzi i dadzą ci spokój.

Rozmawiała Jolanta Więch

*Imię rozmówcy i niektóre dane zostały zmienione

Od autorki:

Bardzo dziękuję mojemu rozmówcy i jego rodzicom. Ten wywiad powstał, by zachęcić do otwartej rozmowy o związanych z agresją wśród młodzieży problemach, które prowadzą często do nieszczęśliwych zdarzeń. Mamy nadzieję, że zapoczątkuje on dyskusję o tym niełatwym, ale jakże istotnym zagadnieniu. Zapraszamy do niej uczniów, rodziców, pedagogów i psychologów, którzy chcieliby się podzielić swoimi doświadczeniami lub radami. Warto podjąć taką dyskusję, nawet gdyby miała pomóc choć jednej osobie. Czekamy na Państwa listy lub maile: „Stacja Tłuszcz”, ul. Przemysłowa 7 Tłuszcz, redakcja@stacja-tluszcz.pl

Redakcja zapewnia anonimowość.

Żeby dowiedzieć się czegoś o Tłuszczu, pod koniec kwietnia tego roku postanowiłem „wypytać” najpopularniejsze wyszukiwarki internetowe, czyli programy wyszukujące informacje w Internecie na podstawie wskazanych przez użytkownika słów lub wyrażeń. Wcieliłem się w rolę kogoś, kto nie ma pojęcia o naszym mieście i korzysta jedynie z informacji zamieszczonych w Internecie. Wyniki testu trochę mnie zaskoczyły. Tłuszcz bowiem praktycznie w nim nie istnieje. Albo, dokładniej mówiąc, trzeba bardzo dobrze wiedzieć, jakie informacje chcemy uzyskać, by zdobyć je w Sieci.

Zacząłem od wpisania hasła „gmina Tłuszcz wydarzenia”. Nie chciałem już wpisywać samego hasła „Tłuszcz”, by nie tracić czasu na poszukiwanie informacji na temat naszego miasta wśród stron o dietach odchudzających. Spośród pierwszych dziesięciu wyników (tyle bowiem, jak dowodzą badania, internauci sprawdzają najczęściej), jakie zobaczyłem na ekranie, oficjalna strona Tłuszcza zajmuje miejsce… dziesiąte.

Pomyślałem: „Może źle wpisałem hasło?”. Ale skoro już jestem na oficjalnej stronie miasta, to tam na pewno się czegoś dowiem. Witryna ta wygląda jak w dniu jej założenia – pięć lat temu. Niestety, Internet w ciągu tych kilku lat zmienił się na tyle, że w tej chwili wygląd strony internetowej trąci myszką. Nie jest to jednak jakaś ogromna wada, gdyż zwiększa to czytelność i łatwość odnajdywania konkretnych informacji. Gorzej byłoby, gdyby strona była pełna animacji i innych „udziwnień”. Moja ocena strony, jej wyglądu i łatwości poruszania się byłaby zatem dość wysoka, gdyby nie kwestia linków, czyli odnośników do innych witryn lub treści na stronie. Co z nimi nie tak? Spora część jest po prostu nieaktualna albo prowadzi donikąd. Tak więc w praktyce nie ma możliwości dowiedzenia się czegokolwiek np. na temat organizacji współpracujących z gminą.

Problemem jest też brak promocji organizacji na stronie miasta. Niektóre z nich maja swoje witryny, jednak odnośniki na miejskiej stronie prowadzą do opisów przygotowanych przez autora strony, nie zaś bezpośrednio do serwisów tych organizacji.

Dobrym przykładem tłuszczańskiego serwisu jest strona ministrantów parafii p.w. Przemienienia Pańskiego. Pomysł był świetny – grupa młodych ludzi informujących o tym, co robią w wolnym czasie. Jednak wygląd witryny pozostawia wiele do życzenia. Na stronie nie ma nic poza napisem „serwis ministrancki”. Wygląda to tak, jakby ktoś wykupił domenę, czyli nazwę strony internetowej, zareklamował powstający serwis i opuścił go, zanim cokolwiek w nim umieścił.

Jeśli już „przekopiemy” czeluście Internetu w poszukiwaniu informacji o Tłuszczu, trafimy na strony wykonane poprawnie. Nie dojrzymy tam ani graficznych „fajerwerków”, ani nie będziemy mieli trudności w odnajdywaniu danych. Jedyny problem to aktualizacja stron – zbyt rzadka, bym mógł odnieść wrażenie, że autorom zależy na internautach, czyli użytkownikach Internetu. Dobrym przykładem jest tutaj strona e-tłuszcz.pl, „portal powstały z myślą o mieszkańcach gminy” (jak sam się reklamuje), na której ostatnia informacja jest oznaczona datą sierpniową. Inne strony, np. stowarzyszenia „Potok serc” czy „AXA”, wzbogacane są o nowe informacje średnio raz na dwa tygodnie. To trochę za rzadko, by móc uznać witrynę za wartą częstszego odwiedzania. Można pomyśleć, że skoro autor nie chwali się osiągnięciami, to znaczy, że ich nie ma.

Podobnie można ocenić serwisy prowadzone przez dwóch naszych radnych – Kamila Laskowskiego i Roberta Szydlika – oraz burmistrza Tłuszcza. Strony wyglądają ładnie (lepiej niż strona miasta), ale jak dla mnie są zbyt rzadko aktualizowane – zwłaszcza dotyczy to burmistrza (ostatni wpis to życzenia noworoczne, co biorąc pod uwagę kalendarz, nie wygląda poważnie). Z jednej strony nie możemy od nich wymagać, by siedzieli codziennie przed komputerem i zajmowali się swoją stroną internetową. Z drugiej jednak – w jaki inny sposób można dotrzeć do młodego elektoratu?

Może poprzez portale społecznościowe? Choć i tutaj trudno mówić o obecności Tłuszcza. Fanpage (czyli specjalna strona poświęcona miastu, firmie czy organizacji) Tłuszcza na Facebooku, najpopularniejszym tego typu serwisie, jest prawie pusty. Równie niewiele informacji można wydobyć z tego źródła na temat wydarzeń w naszym mieście.

Co mogę doradzić osobom, którym obecność Tłuszcza w sieci leży na sercu? Popracować nad wypromowaniem stron w wyszukiwarkach oraz nad częstszymi aktualizacjami. W przeciwnym wypadku Internet będzie służył jedynie do pochwalenia się, że „mamy stronę – jednak wchodzicie na własną odpowiedzialność”.

• Arkadiusz Przybysz

KLUBOKAWIARNIA „POTOK SERC”

Szeroką ofertę zajęć dla dzieci posiada klubokawiarnia „Potok Serc” przy ul. Szkolnej 1 w Tłuszczu. Miejsce to jest bardzo przyjazne mamom z małymi dziećmi, ponieważ w klubokawiarni działa kącik zabaw, a co za tym idzie, każdego dnia istnieje możliwość spotkania się z innymi mamami – lokal działa od 11.00 do 20.00 przez 7 dni w tygodniu.

• Raz w miesiącu są tu organizowane teatrzyki dla małych dzieci. 6 czerwca odbędzie się przedstawienie pod tytułem „Czarne i białe”.
• W soboty, w godzinach 11.00-14.00, odbywają się zajęcia zdobienia techniką decoupage’u prowadzone dla wszystkich zainteresowanych przez Katarzynę Rostek.
• Co niedzielę od 12.00 do 14.00 odbywają się dla dzieci w wieku od 3 do 7 lat „animacje plastyczno-ruchowe” prowadzone przez Agnieszkę Szyszkowską.
• Kolejną formą aktywności dla najmłodszych są zajęcia „Rysowanie długopisem”, przeznaczone dla dzieci od wieku przedszkolnego wzwyż. W ramach spotkań dzieci rysują na papierze i płótnie, a zajęcia prowadzi co sobotę od godziny 15.00 Urszula Sienkiewicz.
• W każdą środę o godzinie 18.20 zaczynają się wieczorki taneczne dostępne dla wszystkich bez względu na wiek.

CENTRUM KULTURY

Zainteresowania i talenty dzieci można rozwijać także w Centrum Kultury w Tłuszczu.

• Odbywają się tam co sobotę, od godziny 10.00 do 15.00, zajęcia plastyczne. Prowadzący, Sławomir Pyciński, zaprasza uczestników od 5 roku życia.

• Indywidualnie i odpłatnie prowadzona jest przez Wiesława Leśniewskiego nauka gry na instrumentach klawiszowych dla dzieci uzdolnionych muzycznie.
• Natomiast zajęcia bez ograniczeń wiekowych to warsztaty witrażowe odbywające się w piątki od godziny 16.00. Prowadzi je Lidia Kostrzyńska-Mierzwa.
• W tej samej placówce znajduje się także świetlica środowiskowa pod patronatem Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. Czynna jest od poniedziałku do piątku w godzinach 11.30-16.00.
• W Centrum Kultury spotyka się na treningach widowiskowa formacja mażoretek, występująca przed orkiestrą w strojach zawierających elementy umundurowania galowego. Próby choreograficzne układów taneczno-marszowych, żonglowania i podrzucania pałeczek mażoretkowych odbywają się w poniedziałki o 17.00. Prowadzi je Magdalena. Szafarz.
• W tym samym miejscu ma swoje próby także Młodzieżowa Orkiestra Dęta, sekcja dęta próby rozpoczyna we wtorki o 15.00, natomiast próba klarnetów, saksofonu i fletu odbywa się w soboty.

STUDIO ACTIVE

Kolejnym miejscem, w którym w zależności od zainteresowania i potrzeb rodziców oraz dzieci powstają różne formy zajęć sportowych i artystycznych, jest studio rekreacji Active w Tłuszczu przy ul. Przemysłowej 70.

• Codziennie od poniedziałku do soboty, w godzinach od 10.00 do 20.00 oraz w niedziele od 11.00 do 18.00 czynna jest bardzo duża sala zabaw dla dzieci bez ograniczeń wiekowych.
• Obecnie odbywają się tam zajęcia plastyczne z podziałem na dwie grupy wiekowe. Pierwsza grupa (3 do 5 roku życia) spotyka się w poniedziałki o18.00, natomiast druga grupa dzieci (w wieku od 6 do 9 lat) ma zajęcia w czwartek o 18.00.
• Studio oferuje również zajęcia taneczne dla dzieci od 5 roku życia wzwyż, z podziałem uwzględniającym wiek oraz stopień zaawansowania uczestników. Prowadzi je, w każdą sobotę od godziny 14.00, szkoła tańca Anny Głogowskiej.
• Kolejną formą zajęć jest nauka języka angielskiego metodą Hellen Doron dla dzieci od 2 roku życia. Obecnie funkcjonują dwie grupy wiekowe, natomiast zajęcia zaczynają się w soboty o 11.00.
• Studio planuje także na nadchodzący rok szkolny 2011/2012 otwarcie prywatnej świetlicy dla dzieci, której organizatorzy zapewnią dzieciom dowóz ze szkoły i do szkoły oraz kontynuację tych zajęć dodatkowych, z których już w tym momencie można korzystać.

BIBLIOTEKA PUBLICZNA W TŁUSZCZU

Jeszcze jednym ważnym miejscem, w którym organizowane są sezonowe atrakcje dla dzieci jest Biblioteka Publiczna w Tłuszczu oraz jej filie (na przykład w ferie odbywały się „poranki filmowe”). Znajdują się tam kąciki czytelnicze dla dzieci oraz ich mam, a także dobrze wyposażone kąciki zabaw, gdzie mamy przy kawie czy herbacie mogą miło spędzić czas ze swoimi pociechami w różnym wieku.

• Anna Maziarz

Reggae to muzyka wywodząca się z Jamajki, mocno związana z kulturą tego kraju. Pierwotnie wykonywali ją afrykańscy niewolnicy, a głównym tematem były pokój i wolność. Cechą charakterystyczną reggae jest specyficzny sposób śpiewania i wpadający w ucho rytm. Teksty opowiadają, jak to często w piosenkach bywa, o miłości niespełnionej:

Tak bardzo chciałbym zostać z Nią

No ale on mi na to nie pozwoli

Codziennie chciałbym trzymać Ją za dłoń

No ale on … i to mnie boli…

- jak śpiewa polski zespół reggae Zabili Mi Żółwia w utworze „Wiosna”. Równie często można znaleźć utwory o potrzebie pokoju na świecie i radości życia.

Najsłynniejszym przedstawicielem reggae był Bob Marley, a jego najbardziej znanym utworem oczywiście „No woman no cry”. Warto także posłuchać polskiego zespołu Bas Tajpan. Polecam głównie piosenki: „Trzy życzenia” i „Nienawidzisz mnie”.

Główną siłą reggae są teksty. Opowiadają one o problemach życia codziennego wielu ludzi. Pokój, miłość, dobra muzyka – jeśli takich rzeczy szukasz, to polecam właśnie reggae.

• Aleksandra Ratajczyk

A przecież to nie tak miało wyglądać. Już od kilku tygodni układałeś plany. Marzyłeś, że wreszcie naładujesz akumulatory pozytywną energią i chęcią do pracy. Myśli o długim weekendzie nie opuszczały cię, gdy siedziałeś za biurkiem. Sprawiały, że każdy kolejny przepracowany dzień stawał się niewyobrażalną męczarnią.

Aż wreszcie nadeszła „godzina zero”. Z szerokim uśmiechem na ustach, zamykając za sobą drzwi, krzyknąłeś: „Miłego weekendu!”. Twej radości nie było końca.

Niestety, okazało się, że wcale nie jest tak łatwo zostawić za sobą pracę. Twój mózg nie zdążył się przestawić z trybu „pracownik” na „urlopowicz”. Nagle okazało się, że masz za dużo wolnego czasu, który musisz czymś wypełnić. W końcu Dobry Pracownik (którym ciągle się czujesz) nie ma czasu na nicnierobienie. Na siłę szukałeś zajęć, które pozwolą go wypełnić. Nawet jeśli wyjechałeś poza miasto, wymagało to dużo niepotrzebnego wysiłku. Zanim bowiem domknąłeś walizkę, znalazłeś na mapie miejsce swojego wypoczynku i po kilku godzinach stania w kilometrowych korkach dojechałeś tam, zmęczyłeś się bardziej niż podczas najcięższych dni w pracy. A przecież na miejscu nie wolno siedzieć bezczynnie. Rozpalałeś zatem codziennie grilla dla całej rodziny, organizowałeś długie wycieczki po okolicy. Wszystko po to, żeby także Twoi bliscy nie „marnowali” czasu na błogie lenistwo. A po wszystkim byłeś bardzo zdziwiony, że każda cząstka twego ciała opierała się nastawieniu budzika na szóstą rano. „Co jest nie tak? – myślałeś. – Przecież odpoczywałem…”

Czujesz, że straciłeś kolejny długi weekend? Nie martw się – już w czerwcu czeka nas następny. Ale teraz postaraj się go spędzić inaczej. Nie szukaj zajęć na siłę. Rozłóż leżak, przyjrzyj się płynącym obłokom, porozmawiaj spokojnie z rodziną. Po to, żeby słowa piosenki Marka Grechuty „Tyle było dni…” nie brzmiały jak marsz pogrzebowy.

• Iwona Przybysz

Uroczystości rozpoczęły się mszą w kościele p.w. Przemienienia Pańskiego w Tłuszczu. Następnie tłuszczańska orkiestra dęta pod batutą Sławomira Łagockiego poprowadziła mieszkańców w pochodzie ulicami miasta. Uczestnicy marszu przeszli obok różnych ciekawych obiektów – ratusza, lokomotywy-pomnika oraz Muzeum Ziemi Tłuszczańskiej. Możliwość zobaczenia orkiestry oraz wielobarwnych sztandarów przyciągnęła do pochodu wiele dzieci. W końcu zebrani dotarli do Centrum Kultury, gdzie czekała na nich kolejna część programu.

Zebranych w sali widowiskowej gości powitał Henryk Wysocki, nowy dyrektor Centrum Kultury. Potem głos zabrał burmistrz Paweł Bednarczyk. Mówił o znaczeniu Konstytucji 3 Maja w dzisiejszych czasach, jej wartości dla kolejnych pokoleń Polaków.

Kolejną częścią programu był występ artystów Filharmonii im. Romualda Traugutta w Warszawie. Do Tłuszcza przyjechał kwartet wokalny w składzie: Dorota Późniecka –sopran, Dorota Lachowicz – mezzosopran, Krzysztof Kur – tenor, Artur Rożek- baryton. Na fortepianie akompaniowała im Ewa Pelwecka. W rolę konferansjera wcielił się znany aktor Andrzej Ferenc. Artyści wykonali kilka utworów z czasów, w których powstawała Konstytucja 3 Maja, m.in. poloneza skomponowanego przez samego… Tadeusza Kościuszkę. Występ pozwolił spojrzeć na Konstytucję z innej perspektywy, a także zapoznać się z jej fragmentami czytanymi przez konferansjera.

Nowa formuła uroczystości mogła przypaść do gustu mieszkańcom. Naszym zdaniem dobrym dodatkiem do występu byłby występ uczniów lokalnych szkół. Wielu z nich mogłoby połączyć przyjemne z pożytecznym i przy okazji wiele się nauczyć o Konstytucji 3 Maja.

• Arkadiusz Przybysz, Aleksandra Ratajczyk